Vandaag word ik 37. Ik was aan het mijmeren over afgelopen jaar en aan het verwonderen over het jaar dat gaat komen. Het voelt alsof ik mezelf beter ken dan een paar jaar geleden. Afgelopen jaar was een jaar waarin ik veel heb nagedacht over wat ik eigenlijk wil. Met mijn werk. Met mijn tijd. Met mijn gezin. Met mijn lichaam. Met mijn geloof. Met alles wat ik maak en deel.
Ik kom elke keer weer op hetzelfde uit:
Ik wil niet per se méér.
Ik wil vooral leven geven aan dat wat er al is. En dat alles wat er al is goed voelt.
Ik wil er zijn voor onze kinderen terwijl ze nog klein zijn. Niet altijd alweer half met mijn hoofd bij een mogelijke volgende stap, een businessplan of iets wat ik ‘nog zou moeten’ doen.
Ik vind mijn werk leuk. Ik word blij van mijn praktijk, van gesprekken met mensen, van voeding en gezondheid en alles wat daarbij hoort. Maar ik voel ook heel sterk dat ik niet wil bouwen vanuit onrust. Ik wil niet steeds denken: hoe maak ik dit groter, hoe verkoop ik dit, hoe bereik ik meer mensen?
Het besef dat niet alles groter hoeft. Dat iets misschien ook gewoon goed mag zijn. Dat besef heeft voor mij best veel veranderd.
Ook in hoe ik naar mijn blog kijk. Ik heb jarenlang veel ideeën gehad. Platforms, communities, Instagram. En ergens afgelopen jaar kwam ik weer terug bij iets heel simpels: ik hou van schrijven. Van delen. Van dienstbaar zijn. Van: misschien kan ik hier iemand mee helpen. Misschien heeft iemand hier ook iets aan.
Schrijven over de dingen die me bezighouden. Over voeding en gezondheid. Over moederschap. Ons huis. Reizen. Geloof. Dingen die ik leer. Dingen waar ik zelf tegenaan loop maar ook gewoon mooie kleine dingen die ik wil onthouden.
Niet omdat elk stukje altijd ergens naartoe moet leiden. En dat voelt verrassend bevrijdend.
Onder dat alles zit mijn geloof steeds meer. Steeds vaker in gewone keuzes. Waar besteed ik mijn tijd aan? Waar zeg ik ja tegen? Waar zeg ik nee tegen? Wat probeer ik zelf krampachtig vast te houden en waar mag ik wat meer vertrouwen.
En juist daarin heb ik best een innerlijke strijd gevoeld. Want hoe meer ik me verdiepte in mijn geloof, hoe duidelijker ik voelde: mijn roeping ligt vooral thuis. Bij onze kinderen. In het opvoeden, aanwezig zijn, ons huis echt tot een thuis maken, herinneringen creëren en betekenis geven aan de gewone dingen. Samen de seizoenen beleven, de natuur, feestdagen, eten aan tafel, rommelen in huis, buiten zijn, ze leren over het katholieke geloof. Voorleven. Al die dingen die misschien klein lijken, maar waarvan ik steeds sterker voel dat ze helemaal niet klein zijn.
Dat betekent ook dat mijn praktijk en alles wat ik daarnaast maak de komende jaren bewust op de tweede plaats komt. Niet omdat ik het niet belangrijk vind want ik haal er ook veel plezier en energie uit. Maar omdat ik voel dat het nu niet mijn hoofdrol is. Ik wil blijven werken op een manier die past en stroomt, schrijven, creëren en mijn praktijk doen in de ruimte die daarvoor is. Maar mijn eerste taak ligt hier: bij onze kinderen, ons huis en alles wat nodig is om van dat gewone dagelijkse leven iets goeds te maken.
Misschien is dat wel één van de grootste dingen die ik afgelopen jaar heb mogen leren: dat kiezen voor thuis niet hetzelfde is als minder kiezen. Dat dit óók bouwen is. Zelfs het belangrijkste wat ik op dit moment te bouwen heb.
Ik denk dat dat wel is wat ik het meest meeneem naar 37. Dat ik niet alles hoef dicht te timmeren. Dat ik los mag laten en vertrouwen. Dat er voor ons wordt gezorgd. Dat onze kinderen niet altijd zo klein blijven en dat ik daar nu van wil genieten. Dat dat mijn echte roeping is en de rest ruis van de wereld.
Dat zorgen voor een gezin geen tussenfase is voordat het ‘echte werk’ begint. Dat creativiteit ook waarde heeft als er geen verdienmodel achter zit.
Dat een goed leven waarschijnlijk veel minder spectaculair is dan we soms denken.
Misschien zit het hem juist in de koffie aan de keukentafel. Een huis waar geleefd wordt. Kinderen die door elkaar heen praten. Naar buiten. Goed eten. Iets maken. Iets schrijven. Een gesprek dat blijft hangen. Samen op reis. Naar de Heilige Mis op zondag en in zoveel rust weer thuiskomen. Kinderen die soms ook meegaan. Mensen waar je iets voor kunt betekenen.
Gewone dingen.
Maar misschien zijn dat uiteindelijk helemaal geen gewone dingen.
Dus 37.
Ik heb geen vijfjarenplan. Eindelijk. Eindelijk ben ik veel meer in het hier en nu. Ik wil sterker worden. Meer schrijven. Meer maken. Leren handwerken. Goed zorgen voor ons gezin en mezelf. Mijn praktijk blijven doen op een manier die bij me past. Nieuwsgierig blijven. Mooie plekken zien. Meer vertrouwen. En blijven luisteren naar waar God me naartoe leidt.
En verder?
We gaan het zien.
Ik heb er zin in!
