Besefmomentje laatst… Pip wordt in juli twee jaar. En weer merk ik nu de laatste weken weer dat ik echt weer een beetje mezelf ben. Bij alle vier de kinderen heeft dit ongeveer twee jaar geduurd.
En helemaal niet omdat de afgelopen twee jaar zwaar waren. Zelfs niet, ik heb er enorm van genoten.
Maar het is wel veel. Er is altijd geluid, altijd iemand die mama roept. Schoolruns. Sporten. Huishouden. Een eigen praktijk. Bewust weinig opvang.
Een zwangerschap vraagt veel van je lichaam. Een bevalling ook. En daarna begint eigenlijk pas het echte herstel en ik hoor nog steeds zo vaak dat vrouwen na zes weken wel weer ‘hersteld’ zouden moeten zijn. Alsof dat hoofdstuk postpartum dan maar afgesloten is.
Ik zie dit in mijn praktijk heel veel. En ik kan je vertellen dat dit voor veel vrouwen helemaal niet zo voelt. Voor mij in elk geval sowieso niet.
Twee jaar postpartum
Bij alle vier de kinderen merkt ik ongeveer hetzelfde patroon. Het eerste jaar draait vooral om zorgen, voeden, dragen en aanpassen. Het tweede jaar deels ook nog maar in de loop van dat tweede jaar ontstaat er een shift. Dan voelt het als langzaam weer terugkomen bij jezelf.
Niet omdat je weer de oude wordt maar er ontstaat weer meer ruimte om opnieuw te ontdekken wie je nu bent. Ik merk het nu met Pip weer. Ze speelt steeds vaker even zelf. Ik hoef haar niet meer continu te dragen. Ik slaap beter, sinds een aantal maanden hebben we nu geen gebroken nachten meer. Er komt weer ruimte voor nieuwe ideeën, plannen en creativiteit. En het is net alsof dan pas het besef komt hoeveel energie er de afgelopen jaren eigenlijk naar het moederschap ging. En hoe mooi het is dat ik daar de ruimte voor heb kunnen nemen.
Er gebeurt hormonaal ontzettend veel
Tijdens de zwangerschap, bevalling en ook postpartum maakt je lichaam een mega hormonale verandering door. Tijdens de zwangerschap stijgen oestrogeen en progesteron naar waarden die je normaal nooit bereikt. Na de bevalling dalen deze hormonen in korte tijd weer enorm.
Tegelijkertijd stijgt prolactine, het hormoon dat belangrijk is voor de melkproductie. Prolactine ondersteunt borstvoeding, maar zorgt er ook voor dat je systeem heel sterk gericht blijft op verzorgen, voeden en beschermen. Mooi hoe de natuur dat geregeld heeft hè.
Oxytocine speelt ook een grote rol. Oxytocine is het hormoon van verbinding, hechting en liefde. Prachtig. Maar ook hier weer een hormoon dat je voortdurend gericht houdt op je kindje.
Je lichaam geeft jarenlang
Wat we soms vergeten, is dat herstel ook weer niet alleen over hormonen gaat. Je lichaam geeft tijdens de zwangerschap en borstvoeding jarenlang voedingsstoffen door.
Denk aan:
- ijzer
- magnesium
- omega 3
- choline
- zink
- B-vitamines
Dat is precies zoals het bedoeld is. Maar het betekent ook dat jouw reserves soms tijd nodig hebben om weer aangevuld te worden.
En dan is er nog het gewone leven
Want ondertussen draait alles gewoon door. Er zijn andere kinderen. Werk. Huishouden. Verplichtingen. Gebroken nachten. Ziekte. School. Sport. En al die andere dingen die bij het leven horen.
Je zenuwstelsel staat vaak jarenlang in een verhoogde paraatheid. Altijd luisteren. Altijd reageren. Altijd beschikbaar zijn. Dat vraagt energie.
Bijna tien jaar borstvoeding
Ik geef inmiddels bijna 10 jaar borstvoeding. Niet aan één kind maar verdeeld over vier kinderen. Er zit een paar keer net een paar maanden pauze tussen maar dan was ik zwanger. Daar ben ik ontzettend dankbaar voor. En ook best trots op want dit ging lang niet altijd vanzelf. Maar het laat ook zien dat mijn lichaam al bijna tien jaar bezig is met zwangerschap, herstel, voeden en zorgen. Als je het zo bekijkt is het natuurlijk helemaal niet gek dat herstel tijd kost.
Je hoeft niet terug naar wie je was
Ik denk niet dat dit kan en ik denk ook niet dat dit de bedoeling is. En misschien vind ik dat ook wel het mooiste. Je groeit. Je verandert. Je leert. Elke zwangerschap heeft mij iets gebracht. Elke baby heeft me op zijn eigen manier gevormd. En echt iedere keer moest ik mezelf daarna opnieuw leren kennen. Herstel is voor mij dus niet zozeer teruggaan maar juist langzaam een nieuwe versie van jezelf omarmen die er nu is.
En dat mag best wat langer duren dan zes weken… duh…
Herken jij dit?
Hoe lang duurde het voordat jij je weer een beetje jezelf voelde na de bevalling? Ik ben benieuwd naar jouw ervaring.
Wil je vaker dit soort verhalen lezen over voeding, hormonen, moederschap en herstel? Neem dan eens een kijkje in Glow up.
