Jarenlang dacht ik dat vrijheid betekende dat ik zelf mijn werktijden mocht bepalen.
Voor mij betekent dat nu: maandag en dinsdag werken. Woensdag, donderdag en vrijdag thuis en donderdagavond nog een paar uurtjes werken.
Dat is heel overzichtelijk, duidelijk en geeft me controle. Maar de laatste tijd merk ik dat daar iets schuurt. Ik merk dat ik die controle veel meer los aan het laten ben. En daardoor verschuift ook hoe ik me voel over hoe ik de week indeel. Controle was voor mij heel lang veiligheid. Dat was mijn beschermingsmechanisme. Maar ik merk dat die veiligheid inmiddels veel dieper zit. Dat ik controle niet altijd meer nodig heb als houvast.
En ik merk dus dat mijn leven eigenlijk helemaal niet in zo’n strakke vakjes past. Ik ben moeder van vier kinderen. Een schooldag loopt anders dan een vakantiedag. Soms is er weer een studiedag. Soms is er iemand ziek. Soms kan iemand extra oppassen. Soms ook niet. Het vraagt flexibiliteit en dat gaat prima, daar ga ik zelfs heel goed op. Alleen in mijn werk vind ik het lastig en probeer ik dat toch steeds weer in vaste hokjes te proppen. Misschien omdat dat veilig voelt.
Misschien ook omdat ik jarenlang gewend ben geweest om binnen systemen te werken. Ik heb jarenlang gewerkt binnen de kaders van anderen, binnen een netwerkmarketingbedrijf. Er waren doelen, structuren, stappenplannen en manieren waarop succes eruit hoorde te zien. Dat was vertrouwd.
Maar de afgelopen jaren ben ik steeds meer mijn eigen pad gaan lopen. Met voeding. Met geloof. Met moederschap. Met mijn praktijk.
En misschien is dit wel de volgende stap. Dat ik niet alleen mijn eigen bedrijf heb, maar ook mijn eigen manier van werken. Want wat als ik niet zo rigide vast hoef te houden aan maandag, dinsdag en donderdagavond? Wat als ik gewoon kijk naar wat er deze week nodig is binnen mijn praktijk maar ook binnen mijn gezin?
Wat als een uurtje werken tijdens Pip haar middagslaapje net zo waardevol is als een hele werkdag? Of dat ik op maandagochtend een boek lees omdat ik voel dat ik dat nodig heb? Wat als inspiratie ook werk mag zijn? Want heel eerlijk… mijn beste ideeën ontstaan nooit achter mijn laptop. Maar juist wel tijdens een wandeling, of als ik rustig zit met een cappuccino. Tijdens een gesprek of het lezen van een boek of zelfs tijdens het opvouwen van de was of het poetsen.
Ik kom er steeds meer achter dat rust niet het tegenovergestelde is van werk. Maar juist onderdeel is van mijn werk. En misschien gaat dit uiteindelijk niet over werktijden maar over vertrouwen. Gewoon vertrouwen dat ik mijn werk gedaan krijg. En ook vertrouwen dat ik mag luisteren naar mijn eigen ritme. Vertrouwen dat succes er niet voor iedereen hetzelfde uitziet.
Misschien is dat wel de grootste les die ik op dit moment leer:
Vrijheid betekent niet dat ik eindelijk zelf mijn regels mag maken. Vrijheid betekent soms ook dat ik ze weer los mag laten.
En eerlijk? Dat vind ik nog best spannend.
