Ik weet nog precies hoe het voelde om sterk te zijn. Niet alleen fysiek, maar in alles. Hoeveel energie ik had, hoeveel vertrouwen ik in mijn lijf had en hoe het voelde alsof ik letterlijk de hele wereld aankon.
Als oud-topsporter weet ik hoeveel het waard is als je je lichaam kunt vertrouwen. Dat is het goud. Dat het doet wat je vraagt. Dat je niet steeds hoeft na te denken over je rug, je buik en je bekkenbodem.
Vier zwangerschappen later ziet én voelt mijn lichaam anders. Natuurlijk is dat logisch. Maar daar heb ik eerlijk gezegd wel best aan moeten wennen.
Mijn buik vertelt inmiddels een behoorlijk verhaal. Na mijn eerste zwangerschap van Lot (2017) herstelde mijn lichaam eigenlijk vrij snel. Binnen een paar maanden voelde en zag ik mezelf grotendeels weer zoals daarvoor. Maar vanaf de zwangerschap van Mees (2018) veranderde dat. Ik kreeg een hernia tijdens de zwangerschap, waar ik zes maanden postpartum aan geopereerd moest worden. Na de zwangerschap van Tijn (2021) had ik een flinke diastase en navelbreuk en die navelbreuk moest vanwege medische klachten ook geopereerd worden. En na de zwangerschap van Pip (2024) blijft er nog steeds een flinke diastase van zo’n 4-5 centimeter over.
Mijn buik bestaat daardoor voor een groot deel uit losse huid, striae en een buikwand die gewoon niet meer dezelfde stevigheid heeft als vroeger. Dat klinkt allemaal misschien vooral als iets esthetisch maar daar zit voor mij eigenlijk helemaal niet de grootste last. Ik heb zeker moeten wennen aan dat mijn buik er zo anders uitziet maar met kleren aan zie je er bij mij nu twee jaar postpartum bijna niks van. Als ik erover vertel krijg ik ook weleens een reactie als: maar jij bent toch heel slank? Waar heb je het over? En dat snap ik. Van buiten zie je het vaak niet.
Maar het fysieke ongemak voel ik wel. Een spijkerbroek die precies rond mijn navel wat strakker zit, kan bijvoorbeeld echt pijnlijk of gewoon super oncomfortabel zijn. De huid onder mijn navel heeft nauwelijks nog spanning en valt daardoor naar voren. Niet omdat daar ineens kilo’s vet zitten, maar omdat mijn buikwand het niet meer kan ondersteunen en de huid daar veel losser is. Broeken met een stevige, bredere band (juist niet smal want dat is niet te doen) vind ik daarom juist heel erg fijn. Die geven dat gebied wat ondersteuning. Of juist een zachte joggingbroek waarin niks duwt.
En dan heb ik natuurlijk ook dagen in mijn hormonale cyclus waarop ik wat meer vocht vasthoud of opgeblazen ben. Op zo’n dagen merk ik het nog veel sterker. Dan zijn er gewoon broeken die ik niet wíl dragen. Niet omdat ik dan denk dat niemand een buikje mag zien, maar omdat het gewoon heel veel pijn doet.
Zo is het ook met mijn rug en bekkenbodem. Een diastase is niet alleen iets wat je in de spiegel ziet. Mijn core mist op dit moment nog een deel van de stevigheid die ik vroeger vanzelfsprekend vond. Daardoor merk ik veel sneller belasting in mijn onderrug en weet ik dat er heel veel winst te behalen valt in hoe mijn core en bekkenbodem samenwerken.
En dát is precies waarom ik weer sterker wil worden. Niet omdat ik terug wil naar de buik die ik voor mijn zwangerschappen had. Nee, die komt niet terug. En steeds meer voel ik dat ook: dat hoeft helemaal niet. Er zijn zeker momenten geweest afgelopen jaren waarop ik dacht: misschien wil ik ooit toch een operatie. Mijn diastase laten herstellen, mijn buikspieren weer dichter bij elkaar en losse huid laten weghalen. Maar ergens is er de afgelopen tijd iets veranderd. Hoe langer ik naar mijn buik kijk, hoe minder ik juist denk: hier moet iets aan gerepareerd worden. En hoe vaker is juist denk: wow, wat heeft mijn lichaam eigenlijk gedaan…
Vier kinderen. Vier zwangerschappen. Vier keer leven laten groeien. Herstellen van zwangerschappen, bevallingen en operaties. Kinderen gedragen. Elke keer minimaal een jaar lang gebroken nachten. Voeden, zorgen, tillen en doorgaan. Waarom zou ik naar dit lichaam kijken alsof het gefaald heeft omdat de huid niet meer strak is? Dat voelt voor mij steeds minder logisch.
En misschien is dat ook waarom ik het zo krachtig vind om vrouwen te zien die hun core na zwangerschappen weer helemaal hebben opgebouwd, heel sterk en fit zijn en ondertussen gewoon nog striae en losse huid hebben. Je ziet dan in een sportbroekje of sportbh misschien dat die buik niet meer glad of strak is maar ik denk dan juist wauw! Ik vind het zo mega krachtig. Een lichaam hoeft er niet uit te zien alsof het nooit zwanger is geweest om sterk te zijn.
Volgens mij lopen er vaak twee dingen door elkaar die we onnodig tegenover elkaar zetten. Aan de ene kant heb je het idee dat je je lichaam moet veranderen, corrigeren of terug moet krijgt. Aan de andere kant heb je body acceptance: alles is goed zoals het is, dus je hoeft helemaal niets meer te willen veranderen. Maar daar zit voor mij zóveel tussenin.
Ik kan helemaal oké zijn met mijn striae en tegelijkertijd mijn core sterker willen maken.
Ik kan van de zachte huid van mijn buik houden en toch weer krachttraining willen doen.
Ik kan trots zijn op wat mijn lichaam heeft gedragen én verlangen naar minder rugklachten, meer energie en een sterker lijf.
Sterker willen worden is voor mij geen afwijzing van mijn lichaam. Het is juist ervoor zorgen.
Afgelopen zomer merkte ik dat ook nog op een andere manier. Ik heb de afgelopen jaren altijd vooral badpakken aan gehad. Niet omdat ik tegen mezelf zei dat mijn buik niet gezien mocht worden maar onbewust was dat wel het innerlijke proces waarin ik mocht groeien. Een badpak bedekt alles, dat voelde veilig. En deze zomer trok ik voor het eerst weer een bikini aan. Dat klinkt misschien als iets heel kleins, maar voor mij was het eigenlijk helemaal niet klein. Ik keek naar mezelf en dacht waarom eigenlijk niet. In zo’n zwembad zie je natuurlijk alle formaten en bij niemand daarvan vind ik het gek als ze een bikini aanhebben. Waarom dan wel bij mezelf? Ik ben slank. Ik heb een gezond lichaam. En ja, mijn buik heeft striae, er zit losse huid en je ziet dat ik kinderen heb gedragen. Maar waarom zou dat betekenen dat ik hem moet verbergen?
Wat voor mij ook heel belangrijk is: wat wil ik mijn kinderen daarmee leren?
Ik wil helemaal niet dat zij opgroeien met het idee dat een vrouwenlijf alleen mooi genoeg is als niemand eraan kan zien dat het geleefd heeft. Ik heb ook juist altijd bewust positief over mijn buik gepraat waar de kinderen bij zijn. Zij weten dat die buik hun thuis is geweest. Ze wrijven er vaak overheen omdat hij zo zacht is. Al dat losse vel voelt inmiddels bijna als een kussentje. En ik kan daar oprecht om lachen en van genieten. Dit lichaam heeft ons gezin gedragen, wat een geschenk is dat!
Dus nee, mijn doel is geen platte buik. Mijn doel is niet om mijn oude lichaam terug te krijgen. Mijn doel is om weer te voelen hoe het is als mijn lichaam sterk is. Ik wil weer op mijn core kunnen vertrouwen. Ik wil minder belasting voelen in mijn onderrug en ik wil weer bewegen zonder steeds rekening te moeten houden met wat zwakke plekken. Ik wil me weer energiek voelen. Ik wil mijn spieren voelen. Ik wil weer ervaren hoe heerlijk het is als je lijf sterk genoeg voelt om de wereld aan te kunnen.
En ja, misschien verandert mijn lichaam daarvan ook uiterlijk. Maar als ik over een tijdje weer sterk ben en er zit nog steeds losse huid op mijn buik? Ik weet nu al dat dit zo gaat zijn want die huid verdwijnt niet. Dat is prima. Sterker nog: misschien vind ik het juist wel mooi. Omdat het volgens mij echt allebei waar kan zijn.
Dit lijf heeft vier kinderen gedragen. En dit lijf kan óók sterk zijn. Fit. Energiek. Capabel. En trots. Misschien is dat juist wel precies wat ik wil laten zien. Dat het niett hoeft te gaan over ’terug naar vroeger’. Dat een vrouwenlichaam niet pas fit is als alle sporen van zwangerschappen verdwenen zijn. En dat je voor jezelf mag zorgen, trainen, herstellen en sterker worden, niet omdat je lichaam niet goed genoeg is. Maar juist omdat het zoveel waard is.
